sobota, 3 maja 2014

Czytanie i opowiadanie historii jest twórcze

W tę deszczową majówkę, kiedy część zajęć i zabaw odbywa się w domu, sam nasuwa się temat czytania i... grania. Zdaję sobie sprawę, że w wielu domach będzie królował telewizor - w takich czasach żyjemy. Ale jeśli znajdziemy w sobie chęć i czas na wspólne poczytanie lub narysowanie bajki-wymyślajki z dzieckiem, albo nawet znajdziemy jakąś interaktywną w internecie, uruchomimy wyobraźnię i... nie tylko nuda zniknie, ale i my, i nasze dzieci podziałamy twórczo.
Pobudzanie wyobraźni jest nie tylko ciekawe, ale wpływa na nasze codzienne umiejętności, powoduje, że lepiej radzimy sobie z wyzwaniami, jesteśmy bardziej niezależni i rozwijamy zdolność znajdowania rozwiązań w problematycznych sytuacjach.
A przede wszystkim wierzymy, że damy radę przekraczać kolejne granice naszych ograniczeń.
Wyobraźnia, poznawanie różnych fabuł, przygód opisanych w książkach pokazuje, jak bardzo różnorodne może być życie, jak indywidualne są marzenia i pragnienia oraz zwiększa ciekawość świata, chęć poznawania go oraz poszukiwania swojego w nim miejsca.
Ogromną wartością jest również poznawanie swoich własnych uczuć i emocji oraz empatia, którą czujemy w stosunku do bohaterów a później po prostu innych ludzi. Żyjemy przecież w społeczeństwach. Jakich? No cóż, takich jakie tworzą ludzie, czyli również my.
Jeśli pozwolimy naszym dzieciom na swobodne wypowiedzi, sprowokujemy do zastanowienia się nad tym co czują, co mówią, mamy większe szanse na wychowanie człowieka o ugruntowanym poczuciu własnej wartości, a jednocześnie szanującego innych ludzi, ich odrębność.
Każda historia czegoś uczy, nie tylko dzieci nas również. A czas spędzony wspólnie, bliskość i więź, które pogłębiamy są nie do przecenienia. I sprawiają radość, takie obrazy zostają w nas głęboko, a przywołanie ich w trudniejszych chwilach sprawia, że wraca spokój i poczucie harmonii.
Czytajmy więc i opowiadajmy, rysujmy razem, co tylko sobie wymyślimy :)

wtorek, 22 kwietnia 2014

Porozmawiajmy o rodzinie

Czas poświąteczny to świetny moment, żeby dzieci utrwaliły sobie trochę wiedzy o relacjach rodzinnych. Niedawno spotkały się pewnie z członkami rodziny, których nie widują na co dzień. Można to wykorzystać i bawiąc się figurkami, lalkami, rysując, czy oglądając fotografie - przypomnieć, kto to jest ciocia, stryj, czy kuzyn. Nazwy te umieszczone w kontekście konkretnych osób, okraszone jeszcze jakąś zabawną historyjką z życia, nie znudzą a przybliżą, być może coraz rzadziej widywane osoby.
Daje to dzieciom dodatkową wiedzę i poczucie więzi, a na tzw. imprezach rodzinnych nie powoduje poczucia zagubienia, ponieważ łatwiej będzie rozpoznać i zidentyfikować nawet tych rzadziej spotykanych członków rodziny. Rozbudzamy w ten sposób też ciekawość, chęć poznania oraz dajemy wspaniały wstęp do rozmów o tradycji, kulturze, zwyczajach, a wspólna rozmowa jest nie do przecenienia.
Oczywiście uważajmy na sposób przekazu historii rodzinnych, tak aby dostosować je do wieku i percepcji dziecka. Nie umieszczajmy w nich tego, czego o sobie nie chcieliby usłyszeć ich bohaterowie, bo możemy być pewni, że nasza pociecha, przy którejś okazji, opowieść przekaże i dopyta o szczegóły osobę zainteresowaną... ;)


sobota, 19 kwietnia 2014

Wielkanoc - wspaniały czas dla rodziny!

Tak, wiosenna Wielkanoc to czas podwójnej radości, świątecznej i wiosennej. Wiem, wiem, za nami sprzątanie i gotowanie, zmęczenie, ale... proszę - uśmiechnijcie się i wyjdźcie jutro na spacer, taras, balkon. Wcale nie trzeba spędzać całego dnia za stołem, czy tym bardziej w kuchni. A domownicy mogą i powinni pomóc, trzeba im tylko umiejętnie i bez frustracji przydzielić zadania, to naprawdę działa! A czas spędzony z bliskimi jest naprawdę bezcenny i... chwila dla siebie, jeśli nie w niedzielę, to w poniedziałek, bo Wielkanoc to przecież również wolny poniedziałek.
Jak lubicie najbardziej zaskakiwać w śmingus-dyngus rodzinkę?
A może dostaniemy jakieś zdjęcia ze spacerów lub wiosenno-świątecznych wycieczek?
W każdym razie życzymy Kochani mnóstwo ciepła rodzinnego, odpoczynku i wielu wiosennych oddechów pełną piersią! Trzeba złapać w płuca duuużo świeżego powietrza, by wystarczyło do następnego weekendu!

wtorek, 8 kwietnia 2014

Chwalmy dzieci, chwalmy siebie

Docenianie, pochwała, pozytywna ocena dużo bardziej motywują do dalszych starań, do rozwoju niż krytyka, niby zdajemy sobie z tego sprawę, ale mam wrażenie, że łatwiej krytycznie oceniać poczynania innych, w tym również dzieci niż dostrzec te dobre strony.
Dość długo, poprzez nasze własne dzieciństwo, uczeni byliśmy, że "można lepiej", że coś zostało zrobione "nie dość dobrze". Pewnie niejedna osoba z Państwa spotkała się z niewybredną, czasem mocno raniącą krytyką w szkole, czy w domu rodzinnym. To niby miało motywować, ale czy rzeczywiście motywowało? Czy oceny, które zawierały ironię, powątpiewanie w zdolności intelektualne, czy twórcze dziecka, mogą zachęcać do większej pracy, do rozwoju? Czy raczej powodują nadwątlenie, a może i utratę wiary we własne możliwości, zaniżenie samooceny i... automatyzm w wykonywaniu poleceń i bierny opór, zamiast zainteresowania tematem?
Pisałam o tym jak ważna jest radość podczas czynności, zadań, które wykonujemy. To właśnie tworzy pozytywne zaangażowanie, a z autorytetu, którym jest opiekun - rodzic, nauczyciel, trener, czyni mistrza, d którego ma się zaufanie, przy którym następuje prawdziwy rozwój.
Dlatego jeszcze raz proszę - chwalmy dzieci i chwalmy siebie za to, co się udało, wybaczajmy to, co się nie udało, by móc zrobić to jeszcze raz - dobrze.
Mamy jako człowiek wspaniałe narzędzia, które za pomocą mózgu doskonalimy, ale tylko wtedy, kiedy wierzymy, że damy radę, stąd pewnie powiedzenie, że "wiara czyni cuda".
Sprawiajmy więc, aby świat stawał się bardziej "cudowny" i pamiętajmy o przytulaniu. Jaka ilość przytuleń dziennie daje nam rozwój? Kto mi podpowie?
Z wiosennym pozdrowieniem :)
Monika Skorykow

czwartek, 3 kwietnia 2014

Radość to rozwój. Rysuj, konstruuj, tańcz, śpiewaj, jeśli sprawia ci to przyjemność!

Kiedy koncentrujesz się na tym, co lubisz rozwijasz się dużo szybciej niż kiedy zmuszasz się do czegoś. To stara i sprawdzona maksyma. Wystarczy spojrzeć na dzieci. To, co robią, zajmuje ich cała osobę. Jeśli się śmieją, to śmieje się ich całe ciało i dusza.
Człowiek dorosły, a właściwie jego umysł, zastanawia się, czy wypada, czy zabawa nie jest marnowaniem czasu, jest tyle do zrobienia.
Gdyby wynalazcy, odkrywcy, prekursorzy w różnych dziedzinach ulegli wątpliwościom, pomyśleli z perspektywy utartych zwyczajów, tego, co było dotychczas, nie byłoby nowych odkryć, nie byłoby rozwoju, ponieważ umysłowi wszystko, co wykracza poza to, co zna, wydaje się niedorzeczne.
Pozwólmy więc dzieciom składać konstrukcje nie tylko z instrukcją, rysować tak, jak chcą, wymyślać historie takie jakie im przyjdą do głowy. Niech bezpiecznie tryskają energią, uprawiają z nami sport, pokażmy im, że mamy również swoje pasje i czas dla siebie. Nauczmy je ten czas i naszą w nim przestrzeń szanować. Szanujmy też ich zdanie i prawo do własnych zainteresowań.
Choć to może w naszych zabieganych i konsumpcyjnych czasach nie jest proste, przypomnijmy sobie, czym jest radość z zajmowania się tym, co lubimy. Dzięki temu, będzie łatwiej się wzajemnie zrozumieć i rozwijać pozytywne relacje, a dzieci naturalnie przejmą asertywną i życzliwą innym ludziom postawę, zamiast histeryczno-roszczeniowej, dość często spotykanej.
Radosne podejście do zabawy, do nauki, do pracy jest możliwe poprzez przyjecie otwartej postawy, ciekawość świata, do której możemy dziecko zachęcić lub zniechęcić.
Nasze motto: podaruj radość tworzenia, wynika ze świadomości, ile człowiekowi - małemu i dużemu, daje poczucie sensu i wartości tego, co robi.
Kiedy maluch z dumą wręcza nam swoje "dzieło", które aż poraża abstrakcją, nie mówimy mu "Kochanie, co to jest, jakieś bazgroły!" tylko doszukamy się piękna na miarę wieku i możliwości naszego "Picassa".
Zatrzymać twórcze myślenie i odebrać wiarę w siebie jest łatwo, odbudować - trudno.
Jako rodzice, dla dziecka jesteśmy największym autorytetem, wyrocznią i osobami najbliższymi emocjonalnie. To, co mówimy, ale przede wszystkim, co robimy, ma bardzo duży wpływ na postrzeganie świata, miejsca w świecie, relacji.
Nie nadmierna kontrola, nie super opieka, czy zapewnienie komfortu materialnego, ale bliskość i umiejętność wspólnego działania, stworzenia sytuacji, w których dziecko uczy się samodzielności i nie jest krytykowane w tej nauce, sprawia, że stopniowo i z wiarą we własne siły rozwija się i może stawiać czoła coraz trudniejszym zadaniom. To również uczy podejmowania decyzji i dokonywania własnych wyborów, które przydadzą się w ciągu następnych lat.
Co lubicie robić? Jaką pasją, ulubionym zajęciem chcielibyście "zarazić" dzieci?
A może przyjmiecie któreś z ich zainteresowań?
Warto podarować sobie radość tworzenia! Warto żyć z radością!


poniedziałek, 31 marca 2014

Dzieci na wiosnę, czyli jak bezpiecznie przenieść część zabaw na świeże powietrze

Wiosną wszyscy budzimy się razem z przyrodą do większej aktywności. Taki jest naturalny cykl i teraz nastał czas, aby uzupełnić niedobory tlenu, stopniowo zażywać więcej ruchu, a i poznanie świata dla naszych pociech będzie intensywniejsze.
Dzień dłuższy, coraz cieplej, choć z doborem stroju trzeba jeszcze ostrożnie, ponieważ marzec i kwiecień potrafią nam różne niespodzianki pogodowe sprawić.
Ale w ruch idą rowerki, spacerki, hulajnogi i korzystanie z miejskich i ogrodowych placów zabaw. Przy pierwszych wizytach warto zwrócić uwagę, czy zostały one sprawdzone po zimie pod kątem bezpieczeństwa dzieci. Czy nie są uszkodzone, niestabilne, a w piaskownicach nie ma brudów i odchodów zwierząt.
Przy okazji wspólnych porządków, jeśli to przydomowy kąt zabaw, dziecko może się też wiele nauczyć.
Po zimowych domowych zabawach, teraz w plenerze możemy zdobywać "sprawności" ogrodników, przyrodników i podróżników, a w sportowych grach i aktywnościach wykazać mogą się mamy, tatusiowe oraz starsze rodzeństwo. To czas, kiedy zdecydowanie więcej przebywamy w grupie, więc też czas nauki relacji społecznych - o tym napiszemy w oddzielnym tekście.
W tej części roku zmienia się również nasza dieta, potrzebujemy więcej witamin, choć uważamy na nowalijki, bo jak na pewno wiecie, mają w sobie z reguły dużo sztucznych substancji - chyba, ze pochodzą z prawdziwej ekologicznej uprawy. Trzeba również pamiętać o zwiększonym zapotrzebowaniu na wodę, która uczestniczy we wszystkich procesach metabolicznych naszych organizmów. Warto pić ją systematycznie, wyprzedzając pragnienie, ponieważ oznacza ono, że mamy już niedobór wody.
Tak naprawdę w plener możemy przenieść ogromną większość zabaw, choć przy tych, które wymagają koncentracji, musimy uwzględnić więcej bodźców oddziałujących na dzieci.
Aktywność na świeżym powietrzu to ogromna radość, interakcja z grupą rówieśniczą, poznawanie świata nie "z obrazka" czy ekranu telewizora, ale prawdziwego, otaczającego nas, w całej jego różnorodności.
Przy tej okazji warto pomyśleć o ciekawych miejscach w okolicy, do których można się wybrać - może to być park, las, zoo, ogród botaniczny, muzeum lub inne miejsce, do którego ze względu na sprzyjającą aurę można podążyć na rowerze, piechotą lub za pomocą innego środka transportu.


wtorek, 25 marca 2014

Bajki i baśnie - jakie wartości i mądrości z nich czerpiemy

Opowieści pełne czarów, zjawisk nadprzyrodzonych, dobrych i złych charakterów towarzyszą nam, ludziom co najmniej od czasów, kiedy powstała forma przekazu słownego, choć podejrzewam, że elementy narracji dźwiękonaśladowczej wspomaganej gestami, mimiką istniały pewnie wcześniej.
Przekazywano sobie w ten sposób historie, które się wydarzyły, a których nie wszyscy współplemieńcy mogli być świadkiem, sławiono w nich bohaterów, piętnowano zbrodnie, toczono symboliczną walkę dobra ze złem.
Baśnie i legendy stanowią temat oraz przedmiot badań prac wielu psychologów, kulturoznawców, socjologów. Powtarzają się w nich istotne dylematy, elementy przemiany osobowości, drogi, po której przebyciu bohater jest już kimś bardziej dojrzałym, świadomym. Element przeżywania tej przemiany stanowi edukację dla dziecka, ale i dorosłego, niesie w sobie również poprzez zabawę i utożsamianie się z przygodami postaci, oczyszczenie poprzez przeżycie emocji bohatera utworu.
Poprzez czytanie, słuchanie, wspólne inscenizowanie bajek i wymyślonych historii, możemy zbliżyć się do świata wewnętrznego dziecka i poznać lepiej swój. Ujawnią się emocje i uczucia związane z konkretnymi sytuacjami, można je obejrzeć i spróbować nazwać, omówić. Ważne, by ich nie oceniać, ponieważ następnym razem do tych "złych " się nie przyznamy. Dzięki poczuciu i nazwaniu emocji, możemy pokazać dzieciom, że nie są one nami, tylko je odczuwamy. Dużo łatwiej dzięki temu sobie z nimi poradzić i dać im odpłynąć.
Baśnie są też świetnym materiałem do omawiania wartości, pojawiają się w nich symboliczne "złe" charaktery, które w końcu przecież zostają pokonane przez siły dobra - miłości, przyjaźni. A zakończenie "żyli długo i szczęśliwie" daje nadzieję na trwałość harmonijnych i pozytywnych relacji, nawet po wcześniejszych perypetiach bohaterów. A że czasem trzeba pokonać smoka, czy odrobić niegodziwe zachowanie... No cóż, samo życie. Nieprawdaż?