Pokazywanie postów oznaczonych etykietą słuchanie ze zrozumieniem. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą słuchanie ze zrozumieniem. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 kwietnia 2014

Chwalmy dzieci, chwalmy siebie

Docenianie, pochwała, pozytywna ocena dużo bardziej motywują do dalszych starań, do rozwoju niż krytyka, niby zdajemy sobie z tego sprawę, ale mam wrażenie, że łatwiej krytycznie oceniać poczynania innych, w tym również dzieci niż dostrzec te dobre strony.
Dość długo, poprzez nasze własne dzieciństwo, uczeni byliśmy, że "można lepiej", że coś zostało zrobione "nie dość dobrze". Pewnie niejedna osoba z Państwa spotkała się z niewybredną, czasem mocno raniącą krytyką w szkole, czy w domu rodzinnym. To niby miało motywować, ale czy rzeczywiście motywowało? Czy oceny, które zawierały ironię, powątpiewanie w zdolności intelektualne, czy twórcze dziecka, mogą zachęcać do większej pracy, do rozwoju? Czy raczej powodują nadwątlenie, a może i utratę wiary we własne możliwości, zaniżenie samooceny i... automatyzm w wykonywaniu poleceń i bierny opór, zamiast zainteresowania tematem?
Pisałam o tym jak ważna jest radość podczas czynności, zadań, które wykonujemy. To właśnie tworzy pozytywne zaangażowanie, a z autorytetu, którym jest opiekun - rodzic, nauczyciel, trener, czyni mistrza, d którego ma się zaufanie, przy którym następuje prawdziwy rozwój.
Dlatego jeszcze raz proszę - chwalmy dzieci i chwalmy siebie za to, co się udało, wybaczajmy to, co się nie udało, by móc zrobić to jeszcze raz - dobrze.
Mamy jako człowiek wspaniałe narzędzia, które za pomocą mózgu doskonalimy, ale tylko wtedy, kiedy wierzymy, że damy radę, stąd pewnie powiedzenie, że "wiara czyni cuda".
Sprawiajmy więc, aby świat stawał się bardziej "cudowny" i pamiętajmy o przytulaniu. Jaka ilość przytuleń dziennie daje nam rozwój? Kto mi podpowie?
Z wiosennym pozdrowieniem :)
Monika Skorykow

wtorek, 11 marca 2014

O czym mówią nam dzieci - funkcje języka

Język posiada wiele funkcji. Podstawową jest komunikacja, czyli porozumiewanie się pomiędzy nadawcą i odbiorcą wypowiedzi. Ale są też inne – np. ekspresywna, która ma na celu wyrażanie emocji  lub stanów, czy impresywna – jej zadaniem jest oddziaływanie na wolę i zachowanie rozmówcy. Fatyczna podtrzymuje kontakt a poetycka niesie ze sobą doznania estetyczne.
W kontaktach z dzieckiem, które intensywnie poznaje i przyswaja sobie umiejętność komunikacji, warto zwrócić uwagę na prostotę i jednoznaczność wypowiedzi.
Warto też obserwować, jak maluch ćwiczy impresywną funkcję języka, czyli stara się, aby jego komunikaty przynosiły określony skutek, stąd od początku wiele sformułowań w trybie rozkazującym „da” i „ce”, oznaczających „daj” i „chcę”, choć na początku w trzeciej osobie, to przecież odnoszących się do tego, czego dziecko oczekuje od otoczenia.
Nasza świadomość językowa będzie pomagała nie tylko w rozwoju mowy, ale również w bardzo istotnym wyrażaniu i rozumieniu emocji. To właśnie funkcja ekspresywna, która w bardzo istotny sposób przyczynia się do budowania obrazu własnej osoby i otaczającego świata.
Każdy ma prawo do wyrażania uczuć, tłumione i wypierane powodują zaburzenia osobowości oraz relacji z najbliższymi, rówieśnikami, później w środowisku pracy itd. Jednym z efektów jest na przykład agresja, która nie jest już ekspresją emocji tylko zachowaniem skierowanym przeciwko czemuś i komuś lub zamknięcie się, wycofanie jako reakcja obronna na rzeczywistość. Żadne z tych zachowań nie jest dobre dla nikogo.

Komunikacja i wykorzystanie  jej w celu budowania poczucia własnej wartości oraz lepszych relacji społecznych to bardzo ważne i tak naprawdę radosne zadanie rodziców. Dlaczego? Ponieważ mogą w ten sposób pomóc własnemu dziecku, a także naprawić  to, czego być może zabrakło podczas ich dzieciństwa.  Oczywiście, żeby nie zmęczyć siebie i malucha, warto uczyć się poprzez zabawę. Mogą do tego celu posłużyć bajki, które stworzą okazje do poznawania nowych słów i znaczeń, a także cech charakteru i konsekwencji różnych zachowań bohaterów.  Więcej informacji na ten temat niebawem J



wtorek, 4 marca 2014

Jak mówić, by zrozumiano, jak słuchać, by zrozumieć - wstęp

Problem porozumienia, nie tylko na linii rodzice - dzieci istnieje od tak dawna, jak komunikacja międzyludzka. Dlaczego?
Niby porozumiewamy się tym samym językiem, bo zakładam, że tak jest, ale... no właśnie, pod tymi samymi słowami lub wyrażeniami kryją się różne znaczenia, obrazy rzeczy, odczucia. Tak już jest. Po drodze często jeszcze przeszkadzają emocje i przekonania.
Skoro często dorośli nie mogą się porozumieć, co dopiero z dziećmi, które uczą się komunikacji za pomocą systemu języka i obserwując rodziców oraz innych ludzi.
Pomyślałam, że możemy ten temat trochę usystematyzować. Publikacji jest sporo i będę się do nich odnosić. Powiemy sobie trochę na temat języka jako systemu komunikacji, jego funkcji, ewolucji, pułapek semantycznych, ale jak najkrócej i "nienaukowo". Poruszymy też zagadnienie posługiwania się słowami, czyli pewnym zestawem pojęć i obrazów od strony psychologii relacji oraz rozwoju, ponieważ w ten sposób też kształtujemy swój świat, więc i świat naszych dzieci.
Dlatego, nawet jeśli czasem niełatwo się porozumieć, pamiętajmy o uśmiechu, ten pozawerbalny przekaz, często pozwala znieść emocjonalne blokady, które komunikację utrudniają. Może dzięki temu zobaczymy i usłyszymy, że nie tylko my chcemy coś przekazać, ale "druga strona" również.
Miejmy więc uszy i oczy otwarte na siebie i innych, a w szczególności nasze dzieci, ponieważ one uczą się poprzez naśladowanie. "Słyszeć" i rozpoznawać znaczenia tego, co słyszą, dopiero się uczą - to długi proces.