Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wyobraźnia dziecięca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wyobraźnia dziecięca. Pokaż wszystkie posty

sobota, 3 maja 2014

Czytanie i opowiadanie historii jest twórcze

W tę deszczową majówkę, kiedy część zajęć i zabaw odbywa się w domu, sam nasuwa się temat czytania i... grania. Zdaję sobie sprawę, że w wielu domach będzie królował telewizor - w takich czasach żyjemy. Ale jeśli znajdziemy w sobie chęć i czas na wspólne poczytanie lub narysowanie bajki-wymyślajki z dzieckiem, albo nawet znajdziemy jakąś interaktywną w internecie, uruchomimy wyobraźnię i... nie tylko nuda zniknie, ale i my, i nasze dzieci podziałamy twórczo.
Pobudzanie wyobraźni jest nie tylko ciekawe, ale wpływa na nasze codzienne umiejętności, powoduje, że lepiej radzimy sobie z wyzwaniami, jesteśmy bardziej niezależni i rozwijamy zdolność znajdowania rozwiązań w problematycznych sytuacjach.
A przede wszystkim wierzymy, że damy radę przekraczać kolejne granice naszych ograniczeń.
Wyobraźnia, poznawanie różnych fabuł, przygód opisanych w książkach pokazuje, jak bardzo różnorodne może być życie, jak indywidualne są marzenia i pragnienia oraz zwiększa ciekawość świata, chęć poznawania go oraz poszukiwania swojego w nim miejsca.
Ogromną wartością jest również poznawanie swoich własnych uczuć i emocji oraz empatia, którą czujemy w stosunku do bohaterów a później po prostu innych ludzi. Żyjemy przecież w społeczeństwach. Jakich? No cóż, takich jakie tworzą ludzie, czyli również my.
Jeśli pozwolimy naszym dzieciom na swobodne wypowiedzi, sprowokujemy do zastanowienia się nad tym co czują, co mówią, mamy większe szanse na wychowanie człowieka o ugruntowanym poczuciu własnej wartości, a jednocześnie szanującego innych ludzi, ich odrębność.
Każda historia czegoś uczy, nie tylko dzieci nas również. A czas spędzony wspólnie, bliskość i więź, które pogłębiamy są nie do przecenienia. I sprawiają radość, takie obrazy zostają w nas głęboko, a przywołanie ich w trudniejszych chwilach sprawia, że wraca spokój i poczucie harmonii.
Czytajmy więc i opowiadajmy, rysujmy razem, co tylko sobie wymyślimy :)

wtorek, 8 kwietnia 2014

Chwalmy dzieci, chwalmy siebie

Docenianie, pochwała, pozytywna ocena dużo bardziej motywują do dalszych starań, do rozwoju niż krytyka, niby zdajemy sobie z tego sprawę, ale mam wrażenie, że łatwiej krytycznie oceniać poczynania innych, w tym również dzieci niż dostrzec te dobre strony.
Dość długo, poprzez nasze własne dzieciństwo, uczeni byliśmy, że "można lepiej", że coś zostało zrobione "nie dość dobrze". Pewnie niejedna osoba z Państwa spotkała się z niewybredną, czasem mocno raniącą krytyką w szkole, czy w domu rodzinnym. To niby miało motywować, ale czy rzeczywiście motywowało? Czy oceny, które zawierały ironię, powątpiewanie w zdolności intelektualne, czy twórcze dziecka, mogą zachęcać do większej pracy, do rozwoju? Czy raczej powodują nadwątlenie, a może i utratę wiary we własne możliwości, zaniżenie samooceny i... automatyzm w wykonywaniu poleceń i bierny opór, zamiast zainteresowania tematem?
Pisałam o tym jak ważna jest radość podczas czynności, zadań, które wykonujemy. To właśnie tworzy pozytywne zaangażowanie, a z autorytetu, którym jest opiekun - rodzic, nauczyciel, trener, czyni mistrza, d którego ma się zaufanie, przy którym następuje prawdziwy rozwój.
Dlatego jeszcze raz proszę - chwalmy dzieci i chwalmy siebie za to, co się udało, wybaczajmy to, co się nie udało, by móc zrobić to jeszcze raz - dobrze.
Mamy jako człowiek wspaniałe narzędzia, które za pomocą mózgu doskonalimy, ale tylko wtedy, kiedy wierzymy, że damy radę, stąd pewnie powiedzenie, że "wiara czyni cuda".
Sprawiajmy więc, aby świat stawał się bardziej "cudowny" i pamiętajmy o przytulaniu. Jaka ilość przytuleń dziennie daje nam rozwój? Kto mi podpowie?
Z wiosennym pozdrowieniem :)
Monika Skorykow

czwartek, 3 kwietnia 2014

Radość to rozwój. Rysuj, konstruuj, tańcz, śpiewaj, jeśli sprawia ci to przyjemność!

Kiedy koncentrujesz się na tym, co lubisz rozwijasz się dużo szybciej niż kiedy zmuszasz się do czegoś. To stara i sprawdzona maksyma. Wystarczy spojrzeć na dzieci. To, co robią, zajmuje ich cała osobę. Jeśli się śmieją, to śmieje się ich całe ciało i dusza.
Człowiek dorosły, a właściwie jego umysł, zastanawia się, czy wypada, czy zabawa nie jest marnowaniem czasu, jest tyle do zrobienia.
Gdyby wynalazcy, odkrywcy, prekursorzy w różnych dziedzinach ulegli wątpliwościom, pomyśleli z perspektywy utartych zwyczajów, tego, co było dotychczas, nie byłoby nowych odkryć, nie byłoby rozwoju, ponieważ umysłowi wszystko, co wykracza poza to, co zna, wydaje się niedorzeczne.
Pozwólmy więc dzieciom składać konstrukcje nie tylko z instrukcją, rysować tak, jak chcą, wymyślać historie takie jakie im przyjdą do głowy. Niech bezpiecznie tryskają energią, uprawiają z nami sport, pokażmy im, że mamy również swoje pasje i czas dla siebie. Nauczmy je ten czas i naszą w nim przestrzeń szanować. Szanujmy też ich zdanie i prawo do własnych zainteresowań.
Choć to może w naszych zabieganych i konsumpcyjnych czasach nie jest proste, przypomnijmy sobie, czym jest radość z zajmowania się tym, co lubimy. Dzięki temu, będzie łatwiej się wzajemnie zrozumieć i rozwijać pozytywne relacje, a dzieci naturalnie przejmą asertywną i życzliwą innym ludziom postawę, zamiast histeryczno-roszczeniowej, dość często spotykanej.
Radosne podejście do zabawy, do nauki, do pracy jest możliwe poprzez przyjecie otwartej postawy, ciekawość świata, do której możemy dziecko zachęcić lub zniechęcić.
Nasze motto: podaruj radość tworzenia, wynika ze świadomości, ile człowiekowi - małemu i dużemu, daje poczucie sensu i wartości tego, co robi.
Kiedy maluch z dumą wręcza nam swoje "dzieło", które aż poraża abstrakcją, nie mówimy mu "Kochanie, co to jest, jakieś bazgroły!" tylko doszukamy się piękna na miarę wieku i możliwości naszego "Picassa".
Zatrzymać twórcze myślenie i odebrać wiarę w siebie jest łatwo, odbudować - trudno.
Jako rodzice, dla dziecka jesteśmy największym autorytetem, wyrocznią i osobami najbliższymi emocjonalnie. To, co mówimy, ale przede wszystkim, co robimy, ma bardzo duży wpływ na postrzeganie świata, miejsca w świecie, relacji.
Nie nadmierna kontrola, nie super opieka, czy zapewnienie komfortu materialnego, ale bliskość i umiejętność wspólnego działania, stworzenia sytuacji, w których dziecko uczy się samodzielności i nie jest krytykowane w tej nauce, sprawia, że stopniowo i z wiarą we własne siły rozwija się i może stawiać czoła coraz trudniejszym zadaniom. To również uczy podejmowania decyzji i dokonywania własnych wyborów, które przydadzą się w ciągu następnych lat.
Co lubicie robić? Jaką pasją, ulubionym zajęciem chcielibyście "zarazić" dzieci?
A może przyjmiecie któreś z ich zainteresowań?
Warto podarować sobie radość tworzenia! Warto żyć z radością!


środa, 26 lutego 2014

Męczyduszek, czyli jak poradzić sobie z negatywnymi emocjami

Rozzłoszczony, krzyczący i tupiący maluch? A może rozpłakana kupka nieszczęścia i "krwawiące" serce mamy? To sceny, które wielu rodziców wymazałoby z rzeczywistości, ale one istnieją i lepiej sobie poradzić z nimi, czyli z emocjami w zupełnie inny sposób...
Radość i smutek, zadowolenie i złość, zaciekawienie i lęk to stany oraz emocje, które powstają w reakcji na różne sytuacje w naszym życiu. Mogą również mieć określone skutki.
To, co nazywamy negatywnymi emocjami, zwykle te nie najlepsze konsekwencje powoduje...
Dlaczego? I czy można coś z tym zrobić?
Przyczyna leży zwykle w "niezgodzie" na to, co się wydarzyło lub wydarza. Można pomóc, choć to nie zawsze łatwe! Najpierw "zła" emocja musi "odpłynąć.  Można to zrobić poprzez zwrócenie uwagi w kierunku pozytywnym, by  potem w zależności od wieku, znaleźć sposób i pomóc zrozumieć dziecku, że nie zawsze dzieje się, dokładnie to, czego chcemy.
Nasze sposoby?
1. Złość zmienić w zainteresowanie czymś fajnym
2. Pokazać, że "złe" zachowanie z boku wygląda śmiesznie
3. Pozwolić dziecku w bezpieczny sposób wyzłościć się, (oczywiście w zależności od miejsca) np. krzycząc i tupiąc razem z nim, by za chwilę biegać w miejscu... czasem to jest potrzebne

BARDZO WAŻNE!
Nie przekazujmy wtedy swoich negatywnych uczuć, choć często zachowanie dziecka też zwyczajnie nas złości! Nie oceniajmy dziecka źle, pokazujmy mu, że chcemy mu pomóc, a te zachowania to nie ono, tylko... np. Męczyduszek, który znów nas odwiedził i chce popsocić naszym kosztem.
To sposób, dzięki któremu dziecku (i nam również, gwarantuję!) będzie łatwiej nie utożsamiać się z nadchodzącymi "męczyduszkowymi" emocjami i dzięki temu, zapobiec wielu zachowaniom :)
Chcecie więc poznać Męczyduszka?
A może chcielibyście go mieć w domu, żeby pomagał wytłumaczyć, skąd się biorą foszki i inne takie...




wtorek, 18 lutego 2014

Wyobraźnia cenniejsza od wiedzy

"Wyobraźnia cenniejsza od wiedzy" Albert Einstein

Dzieciństwo kojarzy się z zabawą, beztroską, nieograniczoną wyobraźnią... I choć nie dla wszystkich jest rzeczywiście beztroskie, to co do dziecięcej fantazji i umiejętności zabawy trzeba się zgodzić.
Zabawki, czyli przedmioty, które uczestniczą w NAPRAWDĘ PRZEŻYWANYCH przygodach, inscenizacjach, są kreatywne tylko wtedy, kiedy są w dziecięcej Krainie Wyobraźni.
Nieważne, ile kosztują, nieważne nawet, czy są kupione, czy znalezione w domu lub ogrodzie albo wykonane własnoręcznie z innych przedmiotów, ważne co możemy z nimi zrobić, co możemy z ich pomocą wymyślić.
To właśnie "wymyślanie" sprawia, że TWORZYMY.
A dziecko to wspaniały twórca.
Dziękujemy Wam dzieci, że dałyście nam szansę na ponowne wejście do wspaniałej Krainy Wyobraźni, gdzie wszytko, co nam się marzy, dzieje się naprawdę.
Zaproście rodziców, by odnaleźli w sobie znów ukrytą wśród pnącz furtkę do tajemniczego ogrodu, trochę zapomnianej i trochę zaniedbanej własnej Krainy Wyobraźni :)